Leestijd: 3 min (read)

In Ghana scheidt één weggetje de grootste boerenmarkt van Afrika van de grootste technologische dumpsite ter wereld. De meeste vervuilende en dodelijke plek ter wereld, direct naast het voedsel wat de mensen in leven moet houden. Agbobloshie is volgens haar inwoners het nieuwe ‘Sodom and Gomorrah’.

Na de eerste wereldoorlog was de economie er slecht aan toe. Het duurde jaren voor Duitsland begon met herstelbetalingen en tot die tijd was het armoede troef. Edward Bernays, de neef van neuroloog en psycholoog Sigmund Freud, was tijdens WOI betrokken geweest bij de propaganda die voor draagvlak moest zorgen onder de Amerikaanse burgers voor haar (financieel lucratieve) inmenging in de oorlog.

Bernays bedacht dat dezelfde technieken, die tijdens de oorlog zo goed hadden gewerkt, ook konden worden gebruikt om de consument te beïnvloeden. Hij noemde nu het PR (public relations), omdat propaganda te beladen was geraakt. Er werd na de oorlog zwaar geïnvesteerd in productie, waardoor de voorraden toenamen. De consument moest meer gaan kopen, maar hoe?

Bernays leerde het Amerikaanse bedrijfsleven hoe ze mensen kon laten verlangen naar producten die ze wilden, in plaats van naar spullen die ze nodig hadden. Met sluwe campagnes wist Bernays fabrikanten ervan te overtuigen dat ‘desire’, het verlangen naar producten, kon worden bereikt door manipulatie van het onderbewustzijn.

Dat had effect en de massaconsumptie maatschappij was geboren. Al snel werd duidelijk dat klanten terug moesten keren om het voortbestaan van het bedrijf te garanderen. Maar als een product te lang mee ging, dan zouden herhalingsverkopen te lang uitblijven. De oplossing zou funest blijken: obsolescence.

Obsolescence is een toestand die optreedt wanneer een product niet langer gewild is, zelfs als het product nog volledig in orde is. Denk aan modeljaren van auto’s, de beperkte levensduur van gloeilampen of de jaarlijks veranderende mode. Naast de welvaart, die de massaproductie onmiskenbaar heeft gebracht, zijn de offers enorm.

Ghana dient al 30 jaar als dumpplaats voor afgeschreven computers, beeldschermen, printers, koelkasten, vriezers, audio apparatuur en andere uitingen van onze Westerse vooruitgang. Bekijk de volgende video eens:

In de introductie van iCity Magazine gebruikte ik al een quote van John Batelle, co-founder van Wired magazine, en een groot adept van technologische vooruitgang.

Maar ook Batelle ziet nu in dat de keerzijde van technologische voortuitgang, een grootschalige aanslag op ons milieu, niet op deze manier kan voortgang. Dit is wat hij schreef: “I think the answer lies in the reinvention of capitalism. We’re on the brink of an entirely new approach to business, one built on shared principles of integrity, transparency, and sustainability. If we succeed, the world could become a far better place. At Wired, we believed that technology would build that world for us. But I’ve come to a longer view of positive change, and I now believe technology alone won’t get us there. Tech is a fundamental force in our society, but business, as Douglas Rushkoff puts it, is our core operating system. If we are going to pay off the fantastic visions of our early tech dreams, we’ve got to consolidate what we’ve learned from the tech revolution and apply it to building a new kind of business culture.”

De smerigste rivier van de wereld

Nog niet overtuigd? Dit is de smerigste rivier ter wereld, de Citarum rivier op Java. Het afval van omliggende steden komt hier bij elkaar en levert een gruwelijk schouwspel van één van de vele putjes van onze moderne wereld:

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.