De trend naar integratie van componenten in steeds kleinere systemen lijkt de top bereikt te hebben. Maar kleiner is niet per definitie beter. Daarom verwacht ik in de komende jaren weer een desintegratie van componenten. Tegelijk wordt het probleem van privacy en security steeds groter. Hoe minder digitale achterdeuren we open laten, des te beter.

Groot, kleiner, kleinst

Eerst maar eens terug naar waar we vandaan komen. Steve Wozniak, destijds werkzaam bij Hewlett-Packard en een echte electronica nerd, wilde al een tijd lang zijn eigen computer bouwen. Bij de Homebrew Computer Club in de omgeving van Palo Alto vonden hij en Steve Jobs veel gelijkgestemden. De beide Steve’s kenden elkaar al vanuit Hewlett-Packard, waar Jobs tussen zijn 12 en 14e jaar een zomerbaantje had.

Homebrew-Computer-Club

Naast het delen van kennis, wisselden de clubleden onderling hun zelfgemaakte chips (integrated circuits) uit. Die ervaringen leidde er mede toe dat de beide Steve’s in 1976 hun 2e spruit ter wereld brachten: de Apple I (hun 1e was de Blue Box). Veel meer dan een printplaat was het niet. Pas in de Apple II werd de printplaat met toetsenbord en monitor geïntegreerd tot één systeem. Daarmee was op 5 juni 1977 de personal computer (PC) een fait accompli.

De componenten werden in de jaren daarna kleiner, sneller én goedkoper: zo heeft een iPhone 4 smartphone uit 2010 dezelfde rekenkracht als een ruimtevullende Cray-2 Supercomputer uit 1985. Waarbij de Cray-2 nog een slordige 32 miljoen dollar (gecorrigeerd voor inflatie) kostte, terwijl een iPhone 4 al voor $499 te koop was.

Cray 2

Daarnaast zagen we ook dat er steeds méér componenten binnen één systeem werden geïntegreerd. Zo bevat een iPhone, naast een telefoon, tevens een microfoon, waarmee memo’s kunnen worden opgenomen; een camera om foto’s of video’s mee te maken; en een GPS-chip voor positiebepaling. Smartphones maken 10-tallen apparaten overbodig.

Dat componenten steeds kleiner zullen worden lijkt onvermijdelijk, maar met de komst van de Apple Watch lijkt wel duidelijk dat er grenzen zijn aan hoe klein iets kan worden om nog gebruiksvriendelijk te zijn (ongeacht hoe je de interface inricht). Niet voor niets dat de smartphones de laatste jaren eerder groter worden dan kleiner.

NexDock

De makers van NexDock, een laptop voor $99 die je middels een USB type C kabeltje aansluit op je Windows 10 smartphone, geloven dat systemen in de nabije toekomst worden opgedeeld in functies. De enige computer die in hun visie overblijft is de smartphone:

Touchscreen

Was de integratie van invoer- en uitvoermedia (denk aan toetsenbord, muis en monitor) nog kenmerkend voor de PC: op smartphones en tablets is het fysieke toetsenbord  al vervangen door een touchscreen. Het QWERTY toetsenbord is al 150 jaar lang het meest gebruikte instrument om gegevens in te voeren, en zal dit nog wel even blijven. De uitvoering is wel onderhevig aan innovatie, zoals met de AirType (concept):

Spraakherkenning

Spraakherkenning, zoals Apple’s Siri, Google Now, Microsoft’s Cortana en de Skype Real-Time Translator zijn inmiddels zodanig geëvolueerd dat het toetsenbord deels kan worden vervangen door software en een headset:

Handgebaren

De Leap Motion controller is een mooi voorbeeld van hoe je met handgebaren een computer kunt bedienen. Leap wil de controller ook inbouwen in dashboards. Opvallend hierbij is wederom het ontbreken van het toetsenbord:

Een ander voorbeeld van handgebaren is The Ring. Via Bluetooth kun je nu met simpele vingerbewegingen in de lucht allerlei apparaten bedienen, of zelfs een presentatie geven:

Project Jacquard

Nog een voorbeeld van hele nieuwe manieren om een computer te bedienen is Project Jacquard van Google en Levi’s. Door het gebruik van speciale (geleidende) garen is het mogelijk om gewone kleding om te toveren tot een touchdevice:

Eerder had mode ontwerpster Pauline van Dongen op TechCrunch al laten zien dat je ook flexibele zonnecellen in kleding kan verwerken en zo de noodzaak van een geïntegreerde (zware) batterij in smartdevices overbodig maakt.

Sensors

Daar waar bovenstaande invoermedia nog gericht zijn op het invoeren (typen, uitspreken, handgebaren) van gegevens, springt de opkomst van nieuwe sensortechnologie in het oog. NeuroSky ontwikkelde (net als Fitbit en vele anderen) een biometrics armband waarmee je je stresslevel, vermoeidheid, hartslag en hartritme-variatie kunt meten:

Hersengolven

Een bijzondere vorm van bio feedback apparaten wordt geleverd door bedrijven als NeuroSky, MUSE en Emotiv. Met behulp van headsets worden hersengolven gemeten vanuit je frontale grote hersenen. Uiteindelijk zullen we hiermee in staat zijn apparaten aan te sturen, marktonderzoek te doen en ons beter te leren concentreren:

Virtual reality

Net zoals spraak, oog- en handbewegingen en biosensors de manier veranderen waarop we gegevens invoeren, zo zal ook de manier waarop we de uitvoer ervaren veranderen. Virtual reality headsets zijn er inmiddels in overvloed en geven ons een nieuwe blik op de wereld om ons heen. En daar hoef je niet eens een headset voor op te hebben (gebruik je muis om ‘rond te kijken’):

Private identifier

Uit het bovenstaande blijkt dat het onmogelijk en zelfs ongewenst is om al deze innovatieve invoer- en uitvoermogelijkheden te integreren in één systeem. De visie die ik deel met Nexdock is dat we toegaan naar één device, wat ons toegang geeft tot de invoer- en uitvoermogelijkheden, rekenkracht en applicaties die we op dat moment nodig hebben.

Anders dan NexDock geloof ik echter niet dat de smartphone dat apparaat wordt. De smartphone is in mijn visie één van de devices. Want het gaat om meer dan de interface. Het gaat net zo goed om onze privacy, security en digitale eigendommen. En als je smartphone kwijtraakt wil je niet ook al je gegevens kwijt zijn. Laat staan je mobiele betaalapplicatie open laten staan.

Mijn oplossing ligt meer in de vorm van een dongle, token of USB stick, die op zichzelf geen rekenkracht hoeft te bezitten, maar wel al onze privégegevens, toegangscodes, favorieten en (toegang tot) bestanden bevat. Zo’n private identifier of PI wordt door biometrische controles beschermd, waardoor het gebruik van pincodes overbodig is.

Security Key

Wellicht zelfs dat deze PI functie bij uitstek geschikt is voor een smartwatch!

De PI verbind je on-demand met je apps in de cloud, je PC, laptop, TV, of welk apparaat dan ook. Daarmee krijg je toegang tot je foto’s, bestanden, bankgegevens, auteursrechtelijke eigendommen. En je doet er zelfs je belastingaangifte mee. De PI weet zelf met welk apparaat je werkt en alleen dan zijn op dat apparaat je gegevens te benaderen. Loop je ervan weg, dan wordt de gateway naar je PI automatisch gesloten. Op het bedieningsapparaat zelf blijft nooit een spoor van jouw gegevens achter.

Door het gebruik van o.a. blockchain technologie en digital watermarking worden je auteursrechtelijke eigendommen digitaal beschermd, terwijl het gebruik door derden automatisch wordt gedocumenteerd en onderling verrekend.

Door de komst van razendsnelle chips (fotonica) en sneller geheugen (PCM) kan de PI snel intelligenter worden gemaakt, waardoor computing devices (PC, laptop, tablet, smartphone) steeds meer een companion rol zullen krijgen of uitfaseren.

Toekomst?

Apple stelt je nu al in staat om op afstand je apparatuur te wissen in geval van diefstal (wat ik recent ook heb moeten gebruiken). Dat kan prima, zolang je je data maar in de cloud opslaat. Maar wie kan er bij die data en van wie is die data?

De politie geeft aan onvoldoende mogelijkheden te hebben om de rap toenemende digitale criminaliteit te bestrijden. We moeten dus iets doen aan de toenemende digitale broodkruimels die we achterlaten: ze simpelweg niet achterlaten.

Waarom pakken we beiden trends niet tegelijk aan door onze digitale aanwezigheid uit alle systemen te desintegreren?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here